Slánavísur

Slánavísur
- Höfundur flutti á árshátíð L.S. 1980 -

Þá fyrst er ég byrjaði í lögregluliði
ég lét hvorki þjófa né bófa í friði.
Ég kannaði bíla með logandi ljósi
og líktist þá tarfi hjá kúm inn í fjósi.

Af mörgum ég talinn var langur og linur
og lítt til þess fallinn að gerast mannvinur.
Ég átti við heilmikla andúð að stríða,
sem ákaft mig fyllti af skelfingarkvíða.

Ég reyndi að líta með rannsóknaraugum
á reköld í lífinu, spenntur á taugum.
Á kvenfólki stundum ég leit milli læra,
ef leyndist þar flaska, slíkt varð ég að kæra.

En seinna ég ruglaði lásum og lyklum
og lék mér að viðrekstrum helvíti miklum,
þá Benedikt gerðist víst óður og ærður
og einn daginn var ég á " teppið" svo færður.

Ég leitaði að öllu, sem lögbrot má kalla
og lét í þann tíma mörg skýrsluorð falla.
Ég stundaði vinnuna og stefndi að því marki,
að starfa hér lengi og fullur af kjarki.

Þá skammaði Björn mig og lét mig því lofa,
að láta af strákskap og öllum geðklofa.
Hann var mér oft góður, en vildi mér breyta,
Ég valdi þann kostinn, að reyna ekki að neita.

Þá kærði ég menn fyrir ölvun vi ð akstur
og alls konar brot, eins og girðingaskakstur.
Ég lét fólk þá vita, að lögregluþjónar
fá laun fyrir að vera ekki bölvaðir dónar.

Ég lofaði fögru og lét í það skína,
að löggjafinn ætti nú sálina mína.
Ég breyttist í hvelli úr brosmildum Slána
í bráðfúla leiðindaskjóðu og kjána.

Ég reyndi að vera mjög samvizkusamur
og sýndist því oft vera helvíti gramur.
Ég hafði þá títt verið hornaugum litinn,
en hélt minni reisn, eins og Garðskagavitinn.

En Björn hætti störfum og yfirtók annar:
Hinn ágæti Þorgeir, sem hreinlega bannar
að mannlegri náttúru megi hér breyta,
það muni ei löggæzlu hróður neinn veita.

Á síðustu árum ég sit bara og veifa
og sjálfsagt ég líkist þá jarli eða greifa,
því ekki má tefja hér umferð í hliðum,
sem alla tíð reynist svo mikil í sniðum.

Ég kynnst hefi fáum af kollegum mínum,
en kannast við flesta í búningum sínum.
Þó gangi þeir allir með gulllita hnappa,
ég get ekki líkt þeim vi ð víkingakappa.

Á vellinum "skeglur" nú ferðast í flokkum,
en finnast að morgni í hermannablokkum
og fara þá beint inn í fangelsisklefa
og fá þar að dúsa unz þær hætta að slefa.

Þeir mæta á vakt eins og mönnum bezt sæmir,
þó margir af veikindum reynist oft slæmir,
því ellin hjá mörgum fer óðum að nálgast,
á endanum detta þeir niður og sálgast.

Ég stend ekki mikið í stórræðum lengur,
en stunda þó vinnuna rétt eins og gengur.
Ég læt ekki mikið á leiðindum bera,
þótt löngum sé hreint ekki neitt hér að gera.

En skörðin þó fyllist af skapheitum mönnum,
er skelfingu leiða yfir fólkið með bönnum,
þeir finna það vafalaust sjálfir um síðir,
að siðferðiskenndin er nokkuð, sem prýðir.

Nú leita ég orðið mjög lítið að smygli,
því letin fer vaxandi og dofnar athygli.
Ég reyni að standa sem réttast á fótum
og rexa sem minnst hér í lagannabrjótum.

Nú þessu er lokið, ég man ekki meira
og víst má í kvæðinu ótvírætt heyra,
að þó að í alvöruþættina skíni,
er þetta samt meira í eintómu gríni.

Keflavík, 29. febrúar 1980
Sigurgeir Þorvaldsson



Til baka	Stjórn & nefndir	Lög	Sögubrot	Nafnalisti	Lögreglugrín	Tenglar	Myndasafn	Fréttir



	Slánavísur - Höfundur flutti á árshátíð L.S. 1980 -


	Þá fyrst er ég byrjaði í lögregluliði ég lét hvorki þjófa né bófa í friði. Ég kannaði bíla með logandi ljósi og líktist þá tarfi hjá kúm inn í fjósi.

	Af mörgum ég talinn var langur og linur og lítt til þess fallinn að gerast mannvinur. Ég átti við heilmikla andúð að stríða, sem ákaft mig fyllti af skelfingarkvíða.

	Ég reyndi að líta með rannsóknaraugum á reköld í lífinu, spenntur á taugum. Á kvenfólki stundum ég leit milli læra, ef leyndist þar flaska, slíkt varð ég að kæra.

	En seinna ég ruglaði lásum og lyklum og lék mér að viðrekstrum helvíti miklum, þá Benedikt gerðist víst óður og ærður og einn daginn var ég á " teppið" svo færður.

	Ég leitaði að öllu, sem lögbrot má kalla og lét í þann tíma mörg skýrsluorð falla. Ég stundaði vinnuna og stefndi að því marki, að starfa hér lengi og fullur af kjarki.

	Þá skammaði Björn mig og lét mig því lofa, að láta af strákskap og öllum geðklofa. Hann var mér oft góður, en vildi mér breyta, Ég valdi þann kostinn, að reyna ekki að neita.

	Þá kærði ég menn fyrir ölvun vi ð akstur og alls konar brot, eins og girðingaskakstur. Ég lét fólk þá vita, að lögregluþjónar fá laun fyrir að vera ekki bölvaðir dónar.

	Ég lofaði fögru og lét í það skína, að löggjafinn ætti nú sálina mína. Ég breyttist í hvelli úr brosmildum Slána í bráðfúla leiðindaskjóðu og kjána.

	Ég reyndi að vera mjög samvizkusamur og sýndist því oft vera helvíti gramur. Ég hafði þá títt verið hornaugum litinn, en hélt minni reisn, eins og Garðskagavitinn.

	En Björn hætti störfum og yfirtók annar: Hinn ágæti Þorgeir, sem hreinlega bannar að mannlegri náttúru megi hér breyta, það muni ei löggæzlu hróður neinn veita.

	Á síðustu árum ég sit bara og veifa og sjálfsagt ég líkist þá jarli eða greifa, því ekki má tefja hér umferð í hliðum, sem alla tíð reynist svo mikil í sniðum.

	Ég kynnst hefi fáum af kollegum mínum, en kannast við flesta í búningum sínum. Þó gangi þeir allir með gulllita hnappa, ég get ekki líkt þeim vi ð víkingakappa.

	Á vellinum "skeglur" nú ferðast í flokkum, en finnast að morgni í hermannablokkum og fara þá beint inn í fangelsisklefa og fá þar að dúsa unz þær hætta að slefa.

	Þeir mæta á vakt eins og mönnum bezt sæmir, þó margir af veikindum reynist oft slæmir, því ellin hjá mörgum fer óðum að nálgast, á endanum detta þeir niður og sálgast.

	Ég stend ekki mikið í stórræðum lengur, en stunda þó vinnuna rétt eins og gengur. Ég læt ekki mikið á leiðindum bera, þótt löngum sé hreint ekki neitt hér að gera.

	En skörðin þó fyllist af skapheitum mönnum, er skelfingu leiða yfir fólkið með bönnum, þeir finna það vafalaust sjálfir um síðir, að siðferðiskenndin er nokkuð, sem prýðir.

	Nú leita ég orðið mjög lítið að smygli, því letin fer vaxandi og dofnar athygli. Ég reyni að standa sem réttast á fótum og rexa sem minnst hér í lagannabrjótum.

	Nú þessu er lokið, ég man ekki meira og víst má í kvæðinu ótvírætt heyra, að þó að í alvöruþættina skíni, er þetta samt meira í eintómu gríni.

	Keflavík, 29. febrúar 1980 Sigurgeir Þorvaldsson